8 stycznia 1929 zdobył dyplom lekarski na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie.
W 1929 został młodszym lekarzem w 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku-Białej, następnie lekarzem w 14 pułku Ułanów Jazłowieckich we Lwowie oraz w 22 pułku Ułanów Podkarpackich w Brodach. W 1938 został naczelnym lekarzem Korpusu Kadetów nr 1 Marszałka Józefa Piłsudskiego we Lwowie.
W kampanii wrześniowej 1939 był naczelnym lekarzem Kresowej Brygady Kawalerii walczącej w składzie Armii „Łódź”. Uczestniczył w obronie linii rzeki Warty pod Sieradzem, obronie Zgierza. Po rozbiciu brygady wszedł w skład Grupy Operacyjnej Kawalerii gen. Andersa, a następnie (po jej rozbiciu 26 września 1939 pod Sądową Wisznią dostał się do niewoli radzieckiej. Osadzony w łagrze. Latem 1941, w wyniku układu Sikorski-Majski, zwolniony z obozu.
We wrześniu 1941 w Tatiszczewie k. Saratowa wstąpił do armii polskiej. Został lekarzem w 5 Wileńskiej Dywizji Piechoty. Zorganizował polowy szpital zakaźny w G‘uzor w Uzbekistanie w czasie epidemii tyfusu.
Zmarł w wyniku zarażenia tyfusem plamistym.