W czasie datowania zdarzeń z przeszłości Ziemi (zob. źródła danych, leżących u podstaw teorii Fischera) stosuje się różnorodne metody izotopowe. Polegają na wykorzystaniu izotopów: promieniotwórczych o odpowiednim czasie połowicznego rozpadu Jednym z przykładów jest datowanie radiowęglowe. Mierzona proporcja zawartości izotopu do całej ilości węgla w próbce zależy od czasu, który upłynął od chwili budowy organizmu (np. pobierania do fotosyntezy) do chwili badania jego szczątków lub szczątków pochodzących z niego materiałów (np. drewno, skóra). Takie postępowanie jest użyteczne w przypadku próbek o wieku < 40 tys. lat (maks. 60–70 tys. lat). trwałych, np. takich, których stosunek w próbkach charakteryzuje warunki w czasach historycznych, np.: – wyższe wartości stosunku / lub wskaźnika δ w próbkach osadów dennych oznaczają, że powstawały one w okresie pogrzebania dużych ilości materii organicznej, bez utlenienia do (do obiegu wraca mniej , preferowanego przez rośliny morskie) – wyższe wartości stosunku /<sup lub wskaźnika δ w próbkach z rdzenia lodowego oznaczają, że powstawały w okresie postępującego zlodowacenia. Z powierzchni łatwiej odparowuje woda z . Jeżeli warunki sprawiają, że jest zatrzymywana (np.