Wybuch Powstania warszawskiego spowodował szereg zmian personalnych i organizacyjnych. Szefem Sztabu AL Okręgu I Warszawa został mianowany Jan Szelubski ps. „Leszek”. Na bazie 3 plutonu ML RPPS została utworzona 3 kompania „Czwartaków” pod dowództwem „Żarłoka”. Natomiast w Śródmieściu kompanią dowodził Jan Bieliński vel Szaniawski ps. „Szwed”. W sierpniu 1944 r. do boju weszły wszystkie piątki, grupy, oddziały ML RPPS-AL. Walczyły one we wszystkich dzielnicach Warszawy w bojach bezpośrednich, na barykadach i w osłonie desantu WP na Powiślu, w bojach o budynek Pasty i Dworzec Gdański. Na terenie Woli w ramach zgrupowania AK „Chrobry II”, walczył pluton RPPS-AL Jerzego Żeglińskiego ps. „Maks”, który bronił odcinka „Wronia” na barykadach u zbiegu ulic Wronia – Prosta – Pańska i Plac Kazimierza. 28 sierpnia pluton ten został skierowany na Czerniaków, gdzie bronił bloku BGK na ulicy Rozbrat pomiędzy ulicą Przemysłową i Rozbrat. Walki na tym odcinku były bardzo ciężkie, o czym świadczy fakt, że budynek został zdobyty dopiero po wprowadzeniu czołgu-miny typu „Goliat”. Na terenie Czerniakowa walczyła Kompania AL „Blaszanka”, w składzie trzech plutonów – „Blaszanka”, „Newada” i „Starówka”. Na terenie Ochoty w dniach od 1 do 11 sierpnia walczyła drużyna RPPS-AL Józefa Sawickiego, która starała się przebić do Śródmieścia.