„DT” – sznur zwężający się z obu stron jest najczęściej wykorzystywanym sznurem. Pozwala na dalekie rzuty i „cichą” technikę kładzenia go na wodzie. „L" – sznur równoległy – posiadający jednakową grubość na całej długości, pozwalający na dalekie wyrzuty. Te sznury są rzadko używane ze względu na „uboczne skutki” płoszenia ryb z powodu głośnego opadania na powierzchnię wody. „SH” – sznury wykorzystywane na „głębokie wody”. Są skutecznym sposobem na wodach szybkich, o rwącym prądzie wody. Szybko zanurzają się w wodzie pozwalając na penetrację głębszych warstw. „ST” – sznur o najgrubszej swej części w jego środkowej części. Z jednej strony zwęża się, z drugiej zaś jest sznurem równoległym, posiadającym jednakową grubość. „WF” – najcięższa wersja sznura. Zbudowany jest z krótkiego odcinka i wydłużonego innym, najczęściej zużytym. Ma na celu umożliwić wykonywanie dalekich i precyzyjnych rzutów pod wiatr oraz w przypadku „stawiania się” w locie.

Bibliografia Wszystko o wędkarstwie czyli Jak złowić dużą rybę!, Maciej Zdzienicki, Oficyna wydawnicza Alma-Pres, Warszawa, 1999,

Kategoria:Sprzęt wędkarski