Po powrocie do kraju był wicedyrektorem Departamentu Prasy, Współpracy Kulturalnej i Naukowej MSZ (1975–1976) oraz dyrektorem gabinetu ministra spraw zagranicznych (1976–1979). W latach 1979–1983 sprawował funkcję ambasadora PRL w Królestwie Niderlandów, był również ambasadorem w Irlandii (1981–1984). Po powrocie do kraju zatrudniony jako wicedyrektor Departamentu Europy Zachodniej MSZ. Od 1987 do 1992 ambasador w Kanadzie.
Wykonywał pracę partyjną jako lektor KC PZPR. Od 1955 do 1957 był członkiem egzekutywy, a od 1957 do 1959 I sekretarzem POP przy ambasadzie PRL w ChRL. Od 1959 do 1961 wchodził w skład egzekutywy OOP w MSZ. W latach 1962–1966 pełnił funkcję I sekretarza POP przy ambasadzie PRL w Londynie. Od 1967 do 1968 był instruktorem, a od 1968 do 1970 starszym instruktorem Biura Spraw Kadrowych KC PZPR. Od 1977 do 1979 wchodził w skład Komitetu Zakładowego PZPR w MSZPaweł Ceranka, Podstawowa Organizacja Partyjna PZPR w Ministerstwie Spraw Zagranicznych 1949–1989, w: Pamięć i Sprawiedliwość, 27, 2016, s. 305..
Odznaczony Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderem Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi.
Przypisy
Bibliografia
Kto jest kim w Polsce 1984, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984, s. 41 Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s.