Sztab Generalny Całością prac organizacyjnych kierował powołany jeszcze przez Radę Regencyjną Królestwa Polskiego 25 października 1918 Sztab Generalny Wojska Polskiego na czele z gen. Tadeuszem Rozwadowskim. Rozpoczął on formowanie zalążków polskiego wojska. Od 16 listopada 1918 gen. Rozwadowskiego zastąpił gen. Stanisław Szeptycki. Od 7 lutego 1919 funkcje szefa Sztabu Generalnego sprawował płk Stanisław Haller.
13 lutego 1919 Sztab Generalny zaczął używać nazwy Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego.
Organizacja struktur terenowych Pierwsze prace z zakresu organizacji wojska podjęto na podstawie rozkazu gen. Rozwadowskiego z 30 października 1918, o tworzeniu sił zbrojnych na terytorium administrowanym przez Radę Regencyjną. Obszar ten podzielony został na trzy inspektoraty administracyjno-wojskowe (I Warszawski, II Kielecki, III Lubelski), w skład których wchodziło 15 okręgów wojskowych.
W Galicji Wschodniej z uwagi na wybuch wojny polsko-ukraińskiej przyjęto odrębną strukturę organizacyjną. Rozkazem szefa Sztabu Generalnego z 1 listopada 1918 utworzono dla tego obszaru Naczelne Dowództwo Wojskowe na czele z gen. Stanisławem Puchalskim.