Kolejnymi oddziałami były grupy taktyczne: mjr Scaevoli-Wieczorkiewicza, płk Stanisława Skrzyńskiego, płk Henryka Minkiewicza, gen. Zygmunta Zielińskiego, ppłk Czesława Mączyńskiego, płk Mieczysława Kulińskiego, płk Władysława Sikorskiego i gen. Jana Romera. Występowały także tzw. podgrupy, działające samodzielnie bądź wydzielane z zasadniczych grup taktycznych. Zalicza się do nich: grupę ppłk Józefa Swobody, mjr Jana Hempla, mjr Józefa Sopotnickiego, płk Aurelego Serdy-Teodorskiego, ppłk Józefa Beckera. Wszystkie grupy wchodziły w skład grupy operacyjnej podporządkowanej Dowództwu „Wschód” gen. Tadeusza Rozwadowskiego, liczącej około 20 tys. żołnierzy.
Na Wołyniu operowały cztery główne grupy taktyczne: gen. Bronisława Babiańskiego, gen. Stefana Majewskiego (późniejsza grupa gen. Edwarda Rydza-Smigłego, utworzona na bazie grupy „Bug”), mjr Władysława Bończy-Uzdowskiego (później grupa mjr Leopolda Lisa-Kuli) i płk Jana Sandeckiego.
Wiosną 1919 roku utworzono wyższe związki operacyjne – fronty. Jako pierwszy powołany został rozkazem NDWP z 30 marca 1919 Front Wołyński na czele z gen. Aleksandrem Karnickim. 29 maja 1919 NDWP utworzyło Front Galicyjsko-Wołyński dowodzony przez gen. Wacława Iwaszkiewicza.