Wśród jego akcji zbrojnych można wymienić m.in.: zarekwirowanie w sierpniu 1946 na stacji kolejowej Zaryń cukru przewożonego w ramach akcji kontyngentowej napad na spółdzielnię Samopomocy Chłopskiej w Wierzbinku (wrzesień 1946) starcie zbrojne z Grupą Operacyjną MO, WP i KBW 24 listopada 1946 w Lubstówku (straty własne – 1 zabity; straty komunistów – 8 zabitych) napad na spółdzielnię SCh w Mostkach (maj 1947)
Poważnym ciosem dla oddziału „Rysia” było ogłoszenie 22 lutego 1947 amnestii, co spowodowało ujawnienie się części podległych mu żołnierzy. Sam „Ryś” kontynuował jednak działalność zbrojną. W lipcu 1947 wyjechał do Wałbrzycha do rodziny swej narzeczonej Alfredy Domańskiej (1927–2005), gdzie 2 sierpnia 1947 został aresztowany. Postawione mu zarzuty obejmowały m.in. przynależność do nielegalnej organizacji zbrojnej, nielegalne posiadanie broni, napady na funkcjonariuszy UB, MO, KBW, Wojska Polskiego i Armii Czerwonej, zabójstwa członków PPR, sabotowanie rolnej akcji kontyngentowej, napady na spółdzielnie Samopomocy Chłopskiej i transporty kolejowe itp. Zarzucono mu łącznie udział w 98 napadach zbrojnych i spowodowanie śmierci 23 osób. Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 30 listopada 1947 został skazany na 21-krotną karę śmierci, utratę praw publicznych na zawsze i przepadek mienia.