Jerzy Lubański (ur. 1925 w Nowogródku, zm. 20 listopada 2005 w Krakowie) – polski malarz kolorysta.

Pierwsze prace tworzył w czasie wojny w pod okiem Henryka Szerera (członka grupy plastyków warszawskich "Czapka Frygijska"). W latach 1945–50 studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, w pracowni prof. Zbigniewa Pronaszki. Od 1950 r. członek Związku Polskich Artystów Plastyków. W 1954 został wykładowcą w krakowskiej ASP w katedrze Wacława Taranczewskiego, a następnie Czesława Rzepińskiego. W 1989 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. W ASP prowadził pracownię projektowania malarstwa ściennego, którą objął po Janinie Kraupe-Świderskiej. Za swoją działalność artystyczną, pedagogiczną i organizacyjną został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1993). Malował pejzaże, martwe natury oraz portrety w technice olejnej i akwareli. Tworzył też kolaże. Jego prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, a także w wielu kolekcjach prywatnych.

W 1993 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia PolskiMonitor Polski, poz. 17.