Umberto D. – włoski dramat obyczajowy z 1952 roku w reżyserii Vittoria De Siki, będący jednym z ostatnich filmów zaliczanych do nurtu neorealizmu.
Fabuła Akcja toczy się w Rzymie, w latach 50. XX wieku. Umberto Domenico Ferrari jest emerytowanym urzędnikiem państwowym. Wiedzie samotne życie w wynajętym pokoju. Jego jedyną radością są ciepłe relacje ze służącą właścicielki mieszkania i towarzystwo pieska Flika. Bardzo skromna emerytura nie wystarcza Umberto nawet na podstawowe potrzeby. Narastające zaległości w opłacaniu czynszu, stawiają go w obliczu nieuchronnej bezdomności. Zdesperowany postanawia popełnić samobójstwo. Przedtem jednak chce zapewnić przyszłość swojemu czworonożnemu przyjacielowi.
Obsada Carlo Battisti – Umberto Domenico Ferrari Maria-Pia Casilio – służąca Maria Lina Gennari – gospodyni Antonia Ileana Simova – zaskoczona kobieta Elena Rea – siostra w szpitalu Memmo Carotenuto – pacjent w szpitalu
Produkcja Reżyser Vittorio De Sica i scenarzysta Cesare Zavattini pracowali razem w 1948 roku, tworząc poruszający film Złodzieje rowerów, uznawany za arcydzieło neorealistycznego kina.