W okresie okupacji hitlerowskiej, w latach 1942–1944, działalność Ukraińskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego była dozwolona pod ścisłą kontrolą państwową, a propaganda starała się wykorzystać uczucia religijne ludności, by zyskać szersze poparcie dla kolaboracji; jednakże polityka obu reżimów totalitarnych – zarówno nazistowskiego, jak i stalinowskiego – zmierzała do przekształcenia ludności w źródło taniej siły roboczej oraz do całkowitego zatarcia tożsamości poszczególnych narodów, w tym Ukraińców Український автокефальний рух в роки німецької окупації: міфи та реалії.
W okresie odwilży chruszczowowskiej kultura ukraińska przeżywała pewien rozkwit i zyskiwała popularność; jednak nie doszło do masowego odrodzenia z powodu kolosalnych strat demograficznych, jakie poniosła ludność ukraińska w wyniku polityki bolszewickiej w okresie międzywojennym i wydarzeń II wojny światowej.
Za rządów Leonida Breżniewa noszenie ukraińskiego stroju narodowego, posługiwanie się językiem ukraińskim oraz wykonywanie muzyki w życiu codziennym zaczęto postrzegać jako oznaki sympatii dla dysydentów, co spotykało się z represjami ze strony KGB.