osoby próbujące kultywować te zwyczaje piętnowano jako „nacjonalistów” lub „kułaków”, a ich mienie konfiskowano lub niszczono rękami funkcjonariuszy OGPU i NKWD, podczas gdy sami zainteresowani w latach 30. i 50. XX wieku byli skazywani na śmierć lub więzienie w łagrach.
W ten sposób zniszczono unikalne elementy tradycyjnego życia ludowego – elementy, które od drugiej połowy lat 30. XX wieku sprowadzono do roli zwykłych rekwizytów scenicznych dla domów kultury i oficjalnych zespołów artystycznych; ponadto skutecznie zatarto regionalną różnorodność oraz symbolikę związaną z ubiorem, zastawą stołową i muzyką. Ukraińcy, którzy przetrwali głód z lat 1932–1933, egzekucje na mocy „prawa o kłosach” czy deportacje, a którzy od czasu drugiego planu pięcioletniego niemal w całości stali się pracownikami kołchozów byli zmuszeni nosić ustandaryzowaną odzież codzienną, podobnie jak mieszkańcy innych republik ZSRR Національна книга пам’яті жертв Голодомору 1932-1933. mały|Mieszkańcy wsi Nowooleksandriwka w rejonie znamieńskim (obwód kirowohradzki, Ukraińska SRR), początek lat 50. XX wieku.