Wielość poruszanych tematów i związanych z nimi spostrzeżeń (władza książęca, nadużycia popełniane przez mnichów, nieudane małżeństwo) zmienia list w zbiór oderwanych od siebie refleksji i obrazków obyczajowych, niekiedy stylizowanych na głos w dyskusji, przemowę publiczną i częściowo uporządkowanych wokół systematycznych zwrotów książę mój i panie!. Szczególnie dużo miejsca Daniel poświęca atakom werbalnym na sposób prowadzenia się mnichów, łamiących jego zdaniem składane śluby, oraz złośliwość kobiet. Głosi również apologię silnej centralnej władzy książęcej, podkreślając swoją nadzieję w uzyskanie od księcia pomocy.

Dymitr Lichaczow jest zdania, że autor Supliki... nie pochodził z wyższych warstw społecznychIstorija russkoj litieratury X-XVII wiekow, Proswieszczenie, Moskwa 1980, ss.154-156. Mimo tego jego język jest bogaty i żywy, wskazuje ponadto na szerokie oczytanie autora tekstu. Narrator zna zarówno Pismo Święte, jak i literaturę bizantyjską i niektóre latopisy oraz popularny zbiór aforyzmów Pszczoła, które przytacza szczególnie chętnie. W zależności od poruszanej tematyki w danym ustępie posługuje się językiem potocznym, czasem wulgarnym i nawiązującym do stylistyki ludowego humoru, lub też podniosłym stylem naśladującym kroniki.