Znaleziono ślady pracowni ceramicznej wytwarzającej wysokiej jakości ceramikę siwą oraz najstarszej w Polsce mennicy wytwarzającej głównie srebrne monety celtyckie.
W początkach X wieku Tyniec zamieszkiwali Wiślanie. W początkach XI w. być może należał do przodków palatyna Sieciecha i Tęczyńskich, którym miał zostać skonfiskowany przez Kazimierza Odnowiciela. Wkrótce potem on lub jego syn Bolesław Śmiały oddał Tyniec benedyktynom. Ich przybycie do Tyńca i fundacja opactwa w połowie XI w. były przełomem w dziejach miejscowości.
W 1259 r. Tyniec został zniszczony przez oddziały mongolskie, które zmierzały z Krakowa w kierunku Śląska. Miało to związek ze strategicznym położeniem osady, związanym z przeprawą, która była dogodnym przejściem dla wojska przez Wisłę nieopodal granicy państwa w bezpośrednim sąsiedztwie Krakowa.
W końcu XVI w. wieś należąca do opactwa benedyktynów znajdowała się w granicach powiatu szczyrzyckiego województwa krakowskiego.
Poważnych zniszczeń Tyniec doznał podczas potopu szwedzkiego. W 1772 roku, Tyniec został obsadzony przez konfederatów barskich, broniąc się przed wojskami rosyjskimi. Walki zrujnowały zarówno klasztor jak i wieś. W rezultacie I rozbioru Polski Tyniec został włączony do Austrii.