W 1985 r. zadebiutował na mistrzostwach świata biorąc udział w mistrzostwach w Seefeld. Zajął tam 17. miejsce w biegu na 15 km techniką klasyczną, a wraz z Vanzettą, Maurilio De Zoltem i Giuseppe Plonerem zdobył srebrny medal w sztafecie. Mistrzostwa świata w Oberstdorfie były najbardziej udanymi w jego karierze, zdobył tam bowiem złoty medal na dystansie 15 km. Na mistrzostwach świata w Lahti w 1989 r. spisał się trochę słabiej zajmując w swoim najlepszym występie 7. miejsce w biegu na 30 km. Mistrzostwa świata w Val di Fiemme były kolejną imprezą, z której nie przywiózł medalu. W sztafecie Włosi zajęli czwarte miejsce, a Albarello indywidualnie nie uplasował się w czołowej dziesiątce. Podczas mistrzostw świata w Falun zdobył kolejny medal w sztafecie, tym razem srebrny. Indywidualnie był blisko kolejnego medalu, ale ostatecznie zajął 4. miejsce w biegu na 30 km. Swój ostatni medal zdobył na mistrzostwach świata w Thunder Bay, gdzie razem z Valbusą, Majem i Faunerem wywalczył brązowy medal w sztafecie. Wystartował także w biegu na 10 km techniką klasyczną podczas mistrzostw świata w Trondheim, ale zajął dopiero 25. miejsce.