Nie powiodła się próba stworzenia podlegającej pod fabrykę w Prudniku przędzalni lnianej przy fabryce dywanów w Kietrzu.

Podczas II wojny światowej, w 1941, w miejscowości Wehrmacht utworzył obozy jenieckie Stalag 338 i Stalag 348, w których więziono m.in. Polaków i Francuzów, które następnie przeniesiono odpowiednio do Krzywego Rogu i Rzeszowa. Od 1942 roku funkcjonował w Kietrzu jeden z sieci niemieckich obozów koncentracyjnych przeznaczonych dla Polaków na Śląsku – Polenlager 92Roman Z. Hrabar, Niemieckie obozy dla Polaków na Śląsku w czasie II wojny światowej „Polenlager”, Śląski Instytut Naukowy w Katowicach, Wydawnictwo „Śląsk”, 1972.

31 marca 1945 roku Armia Czerwona wkroczyła do Kietrza. Nazajutrz dwóch żołnierzy sowieckich wtargnęło do klasztoru franciszkanek misjonarek, a przy próbie zgwałcenia jednej z nich została zastrzelona s. Maria Gabrielis. Zabytkowe centrum miasta zostało spalone przez wojska radzieckie. Po II wojnie ruiny rozebrano, a odzyskaną cegłę wywieziono z miasta. Powojenny rozwój miasta ściśle związany był Fabryką Dywanów „Welur” i kombinatem rolnym.

Po 1945 r. ludność niemiecką, która pozostała w Kietrzu wysiedlono do Niemiec. W maju 1946 administracyjnie zatwierdzono obecną nazwęZarządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 7 maja 1946 r.