W latach 1821–1823, współpracując z , opublikował w „Philosophical Transactions” nowy katalog 5057 gwiazd podwójnych, z których sam odkrył 3347, za który obaj otrzymali Złoty Medal Królewskiego Towarzystwa Astronomicznego i (1825) Paryskiej Akademii Nauk.
W 1820 był jednym z założycieli Towarzystwa Astronomicznego (Astronomical Society). Od 1824 do 1827 był sekretarzem Królewskiego Towarzystwa (Royal Society). Potem w latach 1827–1829 pełnił funkcję prezydenta Towarzystwa Astronomicznego.
W 1833 ukazała się jego książka Treatise on Astronomy.
W roku 1834 wyjechał do Afryki, by stamtąd lepiej zbadać południową część nieba niewidoczną z Europy i naszkicować jej mapy. Pracował na Przylądku Dobrej Nadziei, odkrywając tam wiele nowych mgławic i gwiazd podwójnych. Odkrył w Obłoku Magellana 278 mgławic i skupień oraz 600 gwiazd. W czasie tej podróży chciał też przyjrzeć się komecie Halleya, która w 1835 roku miała pojawić się na niebie. Po powrocie do Anglii poddał analizie i opublikował wyniki swoich badań. Przez kolejną kadencję był prezesem teraz już Królewskiego Towarzystwa Astronomicznego (Royal Astronomical Society) – w latach 1839–1841 (później także 1847–1849). Konsekwentnie odrzucał liczne oferty na objęcie prestiżowych stanowisk akademickich i politycznych, preferując spokojną pracę badawczą.