Antypapież Mikołaj V w ciągu swego krótkiego pontyfikatu (1328–1330) mianował co najmniej 9 kardynałów. Kardynałowie ci zostali ekskomunikowani przez prawowitego papieża Jana XXII i utracili swoje godności wraz z upadkiem Mikołaja V (niektórzy zrezygnowali z nich już wcześniej). Z uwagi na nielegalność pontyfikatu Mikołaja V są oni czasem określani mianem "pseudokardynałów" lub "antykardynałów".
15 maja 1328 Giacomo Alberti, biskup Castello – kardynał biskup Ostia e Velletri, zm. po 1335. Franz OSB, opat [?] – kardynał biskup Albano, zm. przed 2 września 1328 Bonifazio Donoratico OP, biskup Chiron – kardynał biskup bez tytułuW dokumentach Mikołaja V występuje jedynie jako S.R.E. episcopus cardinalis, co wskazuje, że antypapież nie zdecydował, którą diecezję suburbikarną mu nadać, zob. Eubel, s. 291-292. Praktyka promowania do rangi kardynała biskupa bez przydzielenia od razu diecezji, choć rzadka, nie była bez precedensu: papież Urban IV w grudniu 1261 mianował dwóch nowych kardynałów biskupów (Guy Foulques, Raoul Grosparmi), jednak dopiero kilka miesięcy później zdecydował o rozdziale pomiędzy nich wakujących diecezji suburbikarnych., zm. 1333 Nicola Fabriani OESA – kardynał prezbiter S. Eusebio, następnie kardynał biskup Albano (wrzesień 1328), zm. po 1333 Pietro Enrici – kardynał prezbiter S. Pietro in Vincoli, zm.