Development of the use of maggots in treatment. American Journal of Nursing 32: 31–38.McKeever, D. C. (1933): Maggots in treatment of osteomyelitis: A simple inexpensive method. Journal of Bone and Joint Surgery 15: 85–93. czy przewlekły ropniakNorman Bethune (1935): A case of chronic thoracic empyema treated with maggots. Can Med Assoc J 32: :301–302. (cytowany w Norman Bethune and Edward Archibald: sung and unsung heroes) .
W latach 40. XX wieku terapię czerwiami stosowało ponad 300 amerykańskich szpitali. Po II wojnie światowej rozwój tej terapii został jednak zahamowany, a ona sama została uznana za przedawnioną wobec odkrycia i rosnącego wykorzystania penicylin.
Współczesne wykorzystanie W literaturze medycznej współczynniki uratowania kończyn przy wykorzystaniu terapii czerwiami wynoszą około 40–50%. Niektóre publikacje donoszą o współczynnikach powodzenia 70–80%, choć definicje „powodzenia” bywają różne.