Jego następcą został jego syn Jan.
Według wspomnień świadków miał przewidzieć wybuch wojny domowej w Rosji, śmierć Mikołaja II, jak również opisać własną śmierć i losy swojego ciała. Zmarł jesienią 1917. Jego grób w Aharodni stał się miejscem pielgrzymek, a kapłan niemal natychmiast został uznany za świętego. W czasach stalinowskich na miejscu cmentarza, gdzie spoczywał, urządzono boisko piłkarskie. W 1997 ciało kapłana zostało ekshumowane, zaś komisja Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego ogłosiła, że jego zwłoki nie uległy rozkładowi i wydzielały przyjemny zapach. Ostatecznie pochowano je w cerkwi Opieki Matki Bożej w Kormie. 31 maja 1998 został kanonizowany przez Rosyjski Kościół Prawosławny.
Miał siedmioro dzieci: synów Symeona, Ignacego, Michała, Płatona i Jana oraz córki Tatianę i Annę. Spośród pięciorga synów tylko Ignacy nie został kapłanem.
Bibliografia J. Charkiewicz, Święci ziemi białoruskiej, Bratczyk, Hajnówka 2006,
Kategoria:Święci prawosławni Kategoria:Białoruscy duchowni prawosławni Kategoria:Urodzeni w 1837 Kategoria:Zmarli w 1917