Już w 1919 roku otrzymał z Ministerstwa Sztuki i Kultury subwencję w wysokości 1000 marek polskich „z uwagi na duże zalety i wartość artystyczną przekładów”. Ministrem był wówczas Zenon Przesmycki. 22 listopada 1922 roku Związek Zawodowy Literatów Polskich we Lwowie zorganizował XXVIII Wieczór liryki francuskiej, gdzie Rychłowski deklamował przekłady swoje i Jana Gelli. Jak ocenił potem w „Słowie Polskim” Jan Zahradnik: „...utwory w spolszczeniu lub nawet wiernym przekładzie Rychłowskiego pozostają takimi samymi arcydziełami, jakimi są w oryginale...”. Fragmenty przekładów Rychłowskiego zamieścił w swojej „Historii literatury francuskiej” Marceli Szarota.
Już jako czterdziestolatek sam nauczył się języka angielskiego i w 1927 wydał w Krakowie tłumaczenie „Złotych sideł” Jamesa Olivera Curwooda. Według przekazu rodzinnego podpisał z Curwoodem umowę na wyłączność tłumaczeń. W latach 90. XX wieku ukazały się tłumaczenia Curwooda podpisane nazwiskiem „Kazimierz Rychołowski” (przeinaczone brzmienie nazwiska). Były to „Złote sidła”, wydane w roku 1990 przez Krajową Agencję Wydawniczą oraz w 1994 przez Oficynę Morex.