W jego skład weszli jedynie metropolita Jerzy (Jaroszewski), arcybiskup Dionizy (Waledyński) oraz biskup Aleksander (Inoziemcow).
W efekcie 8 stycznia 1923 został usunięty z katedry i zmuszony do zamieszkania w klasztorze w Dermaniu. W miesiąc później, po zabójstwie metropolity Jerzego, był podejrzewany o jego zainspirowanie. Zamachowiec, archimandryta Smaragd (Łatyszenko), był bowiem jego bliskim przyjacielem i towarzyszył mu w drodze z Grodna do Dermania. Ostatecznie jednak uwolniono go od tych podejrzeńM. Bendza, Droga Kościoła prawosławnego w Polsce do autokefalii, s.44. 30 listopada 1923 patriarcha Tichon mianował go arcybiskupem.
W styczniu 1925 został wydalony przez MSZ z Polski, czego oficjalną przyczyną było niezaprzestanie przez niego antypolskiej działalności„Kto był kim w II Rzeczypospolitej”, pod red. prof. Jacka Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd. I, s.208.
Działalność emigracyjna mały|Sobór św. Mikołaja w Nicei