Pochodzenie nauk o stanie bardo Nauki o bardo szczegółowo opisane są w buddyzmie tybetańskim np. w naukach Lamrimu, a po raz pierwszy dotarły do świata kultury zachodniej poprzez wydanie tłumaczenia Tybetańskiej Księgi Umarłych (popularnej termy w Tybecie pochodzącej od tertona Karma Lingpa ze szkoły ningma) w angielskim tłumaczeniu Evansa-Wentza w XIX w. Tłumaczenie to jednak spowodowało ówcześnie wiele nieporozumień i porównań np. do mitologii Księgi umarłych starożytnego Egiptu. Buddyzm tybetański natomiast opiera się na doświadczeniach weryfikowanych z praktyką wadżrajany, którą można zrealizować bezpośrednio, np. poprzez tantry jogi najwyższej. Tym niemniej najwcześniejszym historycznym źródłem nauk o bardo, które uwzględniają bardo dharmaty, jest m.in. tantra dzogczen „Zjednoczenie Słońca z Księżycem (XI-XII w n.e.)Vimalamitra, „Buddhahood in This Life”, tłum. Malcolm Smith, s. 4, Wisdom Publications, 2016, .