thumb|Ratyfikacja Pokoju westfalskiego w 1648 (obraz Gerarda ter Borcha) thumb|Ratyfikacja przez amerykański stan Kolorado poprawki do prawa wyborczego thumb|Ratyfikacja konwencji elbląskiej w sprawie granic Wolnego Miasta Gdańska (1808) Ratyfikacja (fr. ratification) – jeden ze sposobów wyrażenia ostatecznej zgody na związanie się umową międzynarodową przez upoważniony do tego organ państwowy. Jest formą najuroczystszą (co różni ją od „zatwierdzenia”), z reguły dokonywaną przez głowę państwa (prezydenta, monarchę). Dowodem dokonania ratyfikacji jest dokument ratyfikacyjny, który składa się u depozytariusza (w przypadku umów wielostronnych) lub wzajemnie wymienia z drugim układającym się państwem (w przypadku umów dwustronnych).
Pierwsze procedury podobne do współczesnej ratyfikacji obowiązywały w monarchiach absolutystycznych, w sytuacji gdy władca chciał zachować kontrolę nad wynikami rokowań. Później ratyfikacja stała się instrumentem kontroli parlamentu nad prowadzoną polityką zagraniczną.
W prawie polskim W Polsce ratyfikacja może przebiegać według 3 procedur.
„Mała” ratyfikacja Prezes Rady Ministrów przedkłada prezydentowi RP wniosek o ratyfikację, wcześniej informując o zamiarze złożenia takiego wniosku Sejm.