Ibn Masarra (arab. بو عبد الله محمد بن عبد الله بن مسرة بن نجيح الجبلي) (pełne imię Abu 'Abd Allah Muhammad ibn 'Abd Allah ibn Masarra ibn Najih al-Jabali) (ur. 269 A.H./883 r. w Kordobie w dzis. Hiszpanii – zm. 319 A.H./ 931 r.) – filozof muzułmański, pierwszy ważny filozof mistyczny arabskiej Andaluzji.
Poglądy filozoficzne Ibn Masarra był radykalnym neoplatonikiem, budującym metafizykę na neoplatońskim emanatyzmie. Do neoplatonizmu włączał syntetyzujące się z nim często już dawniej elementy manicheizmu i bliskowschodniego okultyzmu. Początek wszystkiego, co istnieje upatrywał w ezoterycznie rozumianym Prabycie, który można interpretować jako element boski, z którego wyłoniła się pierwotna materia, o charakterze duchowym i świetlistym. Materia świetlisto-duchowa wydaje z siebie kolejne emanacje - anima mundi, dusza świata, z której wyłania się duch świata przyziemnego, z którego kolejno wyłaniają się dusze wegetatywne, zwierzęce, czysto duchowe, i wreszcie dusze rozumne. Wszystkie te duchy złączone są z duchem świata za pomocą uniwersalnego prawa miłości. Prawu miłości przeciwstawia się również wywodząca się z duszy świata kierująca się prawem nienawiści przyroda, która wprowadza w Bycie wielość i zróżnicowanie.