Liczba bojowników broniących miasta jest, jak to zwykle bywa w wypadku oddziałów nieregularnych, trudna do ustalenia. Według źródeł zachodnich było to ok. 5 tys. ludzi (z czego 1 tys. to cudzoziemscy ochotnicy). Ich uzbrojenie również jest trudne do oszacowania. Podaje się, że wycofujący się z republiki w czerwcu 1992 roku Rosjanie pozostawili m.in. ponad 40 czołgów, 140 dział, 41,5 tys. szt. broni strzeleckiej (głównie automatów), ok. 600 ręcznych wyrzutni pocisków p. panc. typu RPG i TOW (Fagot) oraz 27 wagonów kolejowych amunicji różnego typu. Jest niemal pewne, że duża część tej broni znalazła się w rekach obrońców (co najmniej 2 czołgi zostały użyte w walce ze zgrupowaniem „Północ”). Nie jest znana liczba broni, jaką zakupił Dudajew lub otrzymał z zagranicy (głównie z państw islamskich) i czy w ogóle takich zakupów dokonywał. Nie wiadomo też, ponieważ nie prowadzono takich statystyk, ile i jaką broń posiadali Czeczeńcy, zdobywając ją własnym sumptem, ponieważ każdy z nich, specjalnym rozporządzeniem prezydenta z 1991 roku, miał prawo taką broń nabywać i posiadać.
Według wielu obserwatorów, najlepszą bronią żołnierzy Dudajewa było jednak wysokie morale – świadomość celu prowadzonej walki i wysoka bojowość.