Po zajęciu centrum Rosjanie przypuścili atak na główny punkt oporu, nabierający już symbolicznego znaczenia pałac prezydencki. Płonący, żelbetowy gmach, bardziej bunkier niż pałac, zdobyli dopiero 19 stycznia. Sam Dudajew, pomimo że znajdował się w gmachu w czasie walk, zdołał z niego zbiec, a bojownicy utworzyli nową linię obrony na przepływającej przez miasto Sunży. Przez cały okres walk otrzymywali posiłki z głębi kraju. Dopiero 24 stycznia Rosjanie zamknęli pierścień okrążenia wokół Groznego i odcięli miasto od reszty kraju. Ostateczną kontrolę nad stolicą uzyskali 13 lutego.
Skutki thumb|Cywilne ofiary szturmu Rosjanie zdobyli Grozny w pełnym tego słowa znaczeniu, po krwawym szturmie, niemającym sobie równych od czasu operacji berlińskiej w 1945. Było to jednak klasyczne pyrrusowe zwycięstwo. Ich straty mierzyć należy jednak głównie w kategoriach politycznych. Do momentu rozpoczęcia walk w Groznym, interwencja w Czeczenii wciąż miała jednak pokojowy przebieg, nie zamykający drzwi do pertraktacji, które mogły doprowadzić do de facto rosyjskiej kontroli nad republiką. Atak na miasto wzmocnił Dudajewa, nadając mu rangę symbolu stojącego ponad podziałami. Wcześniej, jego pozycja lidera narodu czeczeńskiego nie dla wszystkich była oczywista, wielokrotnie musiał odpierać nawet zbrojne ataki opozycji.