Podczas wyburzenia starego kościoła pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej i św. Małgorzaty, w 1864 natrafiono pod jego fundamentami na ślady wskazujące, że pierwotnie istniał tu kościół o wiele starszy niż to pierwotnie przypuszczano. W tej sytuacji historycy wysunęli hipotezę, że czas powstania pierwszej świątyni w Sławięcicach można przesunąć pomiędzy (IX a XII) wiek, kiedy osada należała do państwa wielkomorawskiego, w którym już w IX wieku, działalność misyjną prowadzili Cyryl i Metody.
Parafia znalazła się w wykazie świętopietrza z 1447, przynależna wówczas do archiprezbiteratu ujazdowskiego. Podczas wojen szwedzkich kościół został przekazany protestantom i czasowo był pod ich zarządem. Stary kościół w wyniku orzeczenia Królewskiego Radcy Budowlanego z Opola, Gerascha o jego złym stanie technicznym, został rozebrany, a na jego miejscu wybudowano w latach 1864–1869 nowy kościół w stylu neogotyckim i przy udziale księcia Hohenlohe von Oehringen. 6 czerwca 1869 nastąpiła uroczysta konsekracja kościoła, której dokonał abp Heinrich Förster z Wrocławia.