Jan Zając (ur. 20 czerwca 1939 w Libiążu Małym) – polski duchowny rzymskokatolicki, rektor Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej w latach 1984–1993, kustosz Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach w latach 2002–2014, biskup pomocniczy krakowski w latach 2004–2014.
Życiorys Urodził się 20 czerwca 1939 w Libiążu Małym w rodzinie Piotra i Jadwigi z domu Klamki. Od 1953 był uczniem Liceum Ogólnokształcącego w Chrzanowie, gdzie w 1957 zdał egzamin dojrzałości. W latach 1957–1963 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej. Święceń prezbiteratu udzielił mu 23 czerwca 1963 w katedrze na Wawelu biskup pomocniczy krakowski Karol Wojtyła. Inkardynowany został do archidiecezji krakowskiej.
W latach 1963–1971 pracował jako wikariusz kolejno w parafiach: Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Międzybrodziu Żywieckim (1963–1967), Matki Bożej Królowej Polski w Chełmku (1967–1970) i Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Wadowicach (1970–1971). W latach 1977–1980 był duszpasterzem jednego z czterech rejonów Parafii Matki Bożej Królowej Polski w Nowej Hucie. Od 1980 do 1984 pracował jako proboszcz w Parafii św. Szczepana w Krakowie.