Paweł II (, właśc. Pietro Barbo; ur. 23 lutego 1417 w Wenecji, zm. 26 lipca 1471 w Rzymie) – papież w okresie od 30 sierpnia 1464 do 26 lipca 1471.
Życiorys Urodził się w rodzinie kupieckiej i to taką karierę początkowo rozważał. Jednak jego wuj Eugeniusz IV mianował go kolejno: archidiakonem Bolonii i protonotariuszem apostolskim. W 1440 papież mianował go kardynałem diakonem S. Maria Nuova, a następnie administratorem apostolskim diecezji Cervia (1446-51). W 1451 Mikołaj V awansował do rangi kardynała prezbitera S. Marci. Był też biskupem Vicenzy (od 1451 r. aż do wyboru na papieża) i przez krótki czas biskupem Padwy (1459-60). Od 1445 roku pełnił funkcję archiprezbitera bazyliki watykańskiej. Na konklawe 1464 roku został wybrany papieżem już w pierwszym głosowaniu. Podobnie jak pozostali kardynałowie, przed głosowaniem złożył tzw. "kapitulację wyborczą", regulującą sposób postępowania przyszłego papieża. Barbo zobowiązał się do kontynuowania wojny z Turkami, zmniejszenia liczby kardynałów do 18 i zwołaniu soboru w ciągu trzech lat.