Marco da Gagliano (ur. w 1582 we Florencji, zm. w 1643 tamże) – włoski kompozytor, kapelmistrz i śpiewak.
Był kapelmistrzem dworu Medicich i Bazyliki San Lorenzo we Florencji oraz członkiem Cameraty florenckiej. Działał też na dworze Medicich jako śpiewak i instrumentalista.
Urodził się we Florencji, gdzie spędził większość życia. Od r. 1602 pracował przez 6 lat przy kościele San Lorenzo jako nauczyciel śpiewu. W 1609 wyjechał do Mantui, gdzie tworzył muzykę dla rodziny Gonzaga. Tam też powstała jego opera Dafne, wystawiona pod koniec lutego 1608 w pałacu książęcym w Mantui. Jest to jedno z ważniejszych dzieł we wczesnej historii opery.
W 1609 wrócił do Florencji, aby rozpocząć pracę jako maestro di cappella w Compagnia dell’ Arcangelo Raffaello, bractwie, w którym jako chopiec uzyskał wykształcenie muzyczne. Następnie przyjął posadę maestro di cappella na dworze Medicich, którą piastował przez 35 lat.
Napisał dużą liczbę utworów, zarówno kościelnych, jak i świeckich, w tym monodie w innowacyjnym stylu wczesnobarokowym, a także liczne madrygały, przeważnie a cappella, które były reminiscencją stylu późnego renesansu.