Rozpoznanie Zaburzenie rozpoznaje się na podstawie kryteriów rzymskich III u dzieci powyżej 4 roku życia. Przez co najmniej 2 miesiące przed postawieniem diagnozy muszą być spełnione wszystkie trzy poniższe warunki: oddanie stolca w nieodpowiednim miejscu co najmniej raz w miesiącu brak objawów procesu zapalnego, choroby nowotworowej, wady anatomicznej lub zaburzeń metabolicznych mogących wyjaśniać zaburzenia stwierdzane u pacjenta brak cech retencji stolca
U dzieci z nieretencyjnym nietrzymaniem stolca częściej niż u zdrowych stwierdza się problemy behawioralne. W badaniu przedmiotowym i dodatkowych nie stwierdza się zalegania stolca w esicy oraz odbytnicy.
Leczenie Postępowanie terapeutyczne polega na wyjaśnieniu rodzicom, że podłożem nieretencyjnego nietrzymania stolca są zaburzenia emocjonalne u dziecka. Zaleca się unikanie obwiniania dziecka i jednocześnie wynagradzanie go za regularne oddawanie stolca w toalecie. Niekiedy należy skorzystać z pomocy psychologa. W piśmiennictwie można znaleźć informację, że leczenie w większości przypadków wymaga długiego czasu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego