Waiʻaleʻale – wulkaniczny szczyt na Hawajach, położony w centrum wyspy Kauaʻi. Szczyt wyrasta wprost z dna oceanicznego znajdującego się na głębokości 5500 m p.p.m.

Nazwa Waiʻaleʻale w języku tubylców oznacza „przelewająca się woda”. Początek formowania się wulkanu obliczany jest na ok. 6 milionów lat temu.

Klimat Jest to najbardziej wilgotne miejsce na Ziemi. Na szczyt w ciągu roku średnio spada 12 350 milimetrów deszczu. W roku 1948 całkowita suma opadów wynosiła ok. 16 tys. milimetrów. Tak wilgotny klimat wyspa Kauaʻi i sam wulkan zawdzięczają płn.-wsch. wiatrom płynącym znad Pacyfiku. Rozgrzane powietrze napotykając szczyt wulkanu Waiʻaleʻale unosi się w górę powodując jego kondensację, skraplanie się i opady deszczu.

Flora i fauna Szczególne warunki klimatyczne w dolnej części wulkanu sprzyjają rozwojowi bujnej roślinności. Na pobliskich bagnach Alakaʻi znajdujących się w niżej położonej niecce spotkać można wiele rzadkich gatunków roślin i ptaków.

Zwierzęta zamieszkujące ten teren zostały sprowadzone w czasie gdy przyjeżdżali tu osadnicy. Pojawili się oni ok. 700 roku. Pierwszymi osadnikami byli Polinezyjczycy, którzy na dwukadłubowych łodziach kanoe przebyli odległość 4000 km.