Pragną natomiast utworzenia niepodległego państwa składającego się ze wszystkich części Wielkiej Syrii. Na konferencji paryskiej trwającej od 18 stycznia 1919 roku do 21 stycznia 1920 roku, Fajsalowi nie udało się zwrócić uwagi państw Ententy na żądania Arabów. Wielka Brytania i Francja postanowiły zignorować ich niepodległościowe dążenia i dalej realizować swoje plany, zaś wnioski komisji Kinga-Crane’a po prostu odrzucono.

W maju 1919 doszło do wyborów do Kongresu Syryjskiego. 80% głosów otrzymali konserwatyści, ale poparciem cieszyli się także liderzy nacjonalistów: Dżamil Mardam bej, Szukri al-Kuwatli, Ahmad al-Kadri, Ibrahim Hananu i Rijad as-Sulh.

Kiedy Fajsal, jako przedstawiciel Syrii poszedł na kompromis z francuskim premierem Clemenceau i liderem Światowej Organizacji Syjonistycznej – Chaimem Weizmanem – w sprawie imigracji żydowskiej do Palestyny, w jego kraju doszło do zamieszek przeciwko rodowi Haszymitów, z którego się wywodził. Zbuntowali się także muzułmańscy mieszkańcy Libanu, bojący się włączenia ich do planowanego Wielkiego Libanu, w którym większością byliby chrześcijanie.