31 marca 1997 ogłoszono w Albanii dniem żałoby narodowej.
Następstwa katastrofy Operację wydobycia wraku spoczywającego na głębokości 790 m podjęto w październiku 1997. Wydobyty z dna przy użyciu robota wrak przetransportowano do Brindisi, gdzie wydobyto 52 ciała i poddano je identyfikacji. Zwłok 23 osób nigdy nie odnaleziono.
19 marca 2005 sąd w Brindisi skazał kapitana statku Katri i Radës – Namika Xhaferiego na cztery lata więzienia, a dowódcę korwety Sibilla – Fabrizio Laudadio na trzy lata więzienia „za spowodowanie katastrofy na morzu i doprowadzenie do śmierci wielu osób”. Każda rodzina, której członkowie zginęli w Cieśninie Otranto otrzymała odszkodowanie w wysokości 35 000 euro.
W 2004 powstał film dokumentalny Żyję (alb. Jetoj, włos. Vivo), zrealizowany przez duet włosko-albański (Ervis Eshja i Mattia Soranzo), który przedstawia tragedię w Cieśninie Otranto w relacji Krenara Xhavary, jednego z ocalałych pasażerów statku. W 2011 w porcie Otranto stanął pomnik poświęcony ofiarom tragedii na morzu.