Sutra doskonałego oświecenia (sanskryt Mahāvaipulya pūrṇabuddhasūtra prassanārtha sūtra; chiń. trad. 圓覺經, chiń. upr. 圆觉经, pinyin Yuánjué jīng; kor. 원각경 Wŏn’gak kyŏng; jap. 円覚経 Engaku-kyō; wiet. Viên Giác kinh) – apokryficzna sutra powstała w Chinach w VIII wieku. Związana ze szkołami: chan i huayan.
Uwagi wstępne Ta apokryficzna sutra powstała w Chinach zapewne na początku VIII lub jeszcze pod koniec VII w. Jej tematyczny zakres pozwala na wniosek, że została stworzona przez autorów związanych z takimi tradycjami jak chan i huayan. Sutra ta szybko stała się niezwykle popularna i wpływowa we wszystkich nastawionych na medytację szkołach buddyzmu chińskiego, zwłaszcza w środowisku chanistycznym. Jej popularność przekroczyła granice i wkrótce była szeroko znana w całej wschodniej Azji.
Niezwykłą popularność sutra ta zyskała w Korei, w której stała się częścią regularnej praktyki w klasztorach głównej tradycji buddyjskiej tego kraju – chogye.
Również w Japonii cieszyła się pewną popularnością, jednak na mniejszą skalę i nigdy nie dorównała w tym Chinom i Korei.