Taka również wersja Atheny, wyposażona w tłokowy silnik rzędowy Merlin, wzniosła się po raz pierwszy w powietrze 1 sierpnia 1948 roku i weszła do produkcji (niewielkiej, wyprodukowano zaledwie 15 egzemplarzy) i służby w jednostkach szkoleniowych RAF.
Konstrukcja Samolot był dwumiejscowym (miejsca obok siebie), wolnonośnym, całkowicie metalowym dolnopłatem. Skrzydło o obrysie trapezowym i niewielkim wzniosie. Podobnie jak w samolocie Balliol, skrzydła Atheny można było składać w celu hangarowania na pokładzie lotniskowca. Skrzydła wyposażone były w lotki oraz krokodylowe klapy wyporowe w środkowej części płata i klapy szczelinowe na skraju skrzydeł. Płaty posiadały również hamulce aerodynamiczne. Kadłub o konstrukcji półskorupowej. Usterzenie klasyczne, wolnonośne. Silnik napędzał trójłopatowe śmigło o średnicy 3,1 metra. Paliwo magazynowane było w trzech elastycznych zbiornikach, jednym w kadłubie i dwóch w centropłacie, o łącznej pojemności 770 dm³. Pod centropłatem istniała możliwość doczepiania dodatkowych zbiorników paliwa. Podwozie główne chowane, dwugoleniowe do wnęk w skrzydłach oraz niechowane kółko ogonowe.