thumb|Komańcza na mapie z 1787 W II w. istnieją ślady bytności Celtów w Bieszczadach i dowody szlaków handlowych (zapewne kupców rzymskich wędrujących po bursztyn) przez Karpaty. Świadczą o tym znaleziska monet rzymskich z II w. W VI w. – pojawili się nowi osadnicy – Słowianie. Komańcza i pobliskie tereny – przed rokiem 991 należały do państwa Mieszka I. Tereny te zajęte zostały przez Wielkiego Księcia Kijowskiego Włodzimierza. Potem na krótko tereny te wróciły do Polski (za czasów Bolesława Chrobrego). Od X do XIV w. owe ziemie stanowiły przedmiot sporu. Za sprawą króla Gejzy II włączyli się do niego również Węgrzy. Według niektórych źródeł w 1150 roku zajęli ten obszar Połowcy (zwani też Kumanami lub Komanami), którzy w tym okresie tu się osiedlili.
Miejscowość często była niszczona przez Tatarów i napady zbójeckie. W 1349 Kazimierz Wielki, przyłączył Ruś Czerwoną do Polski. Początkowo nazywać się miała Krzemienna, ale z czasem przyjęła się nazwa Komańcza. Od XV w. panowały tu rody Bobolów herbu Leliwa, a potem Kumanieccy, też posługujący się tym herbem. Wieś położona jest na szlaku osadniczym polskim, kolonizowanym wtórnie przez Wołochów, i była lokowana na prawie wołoskim w II poł. XVI wieku. W 1512 roku Mikołaj Kamieniecki założył wieś Komańczę (osadę Komanów) na prawie wołoskim.