Albrecht (Albert) II Wyrodny, Albrecht ZwyrodniałyJ. E. Morby, Dynastie świata, Kraków 1994, s. 228. niem. Albrecht II. der Entartete (ur. ok. 1240, zm. 20 listopada 1314 lub w 1315) – landgraf Turyngii od 1265 do 1294, palatyn saski od 1265 do 1281 i margrabia Miśni od 1288 do 1292 z dynastii Wettynów.
Życiorys Albrecht był najstarszym synem margrabiego Miśni i landgrafa Turyngii Henryka III Dostojnego.
W 1265 jego ojciec przekazał mu Turyngię oraz palatynat saski (z miastami Sangerhausen i Allstedt). W 1270 Albrecht wygnał swoją żonę Małgorzatę Hohenstauf i zastąpił ją swoją faworytą, dawną dwórką Małgorzaty, Kunegundą z Eisenberg. W latach 80. popadł w konflikt ze starszymi synami, Fryderykiem i Dytrykiem (zwanym Diezmannem), wywołany planami Albrechta, by zapewnić następstwo po sobie młodszemu synowi ze związku z Kunegundą, Albrechtowi zwanego Apitz. Po śmierci ojca w 1288 Albrecht objął władzę w Miśni. Wkrótce musiał dopuścić do współrządów, a potem praktycznie zrzec się jej na rzecz syna Fryderyka, spór wykorzystał jednak bratanek Albrechta Fryderyk Tuta i opanował Miśnię. Spory w rodzinie wywołane przez Albrechta doprowadziły szybko do rozpadu państwa Wettinów.