Traktaty laterańskie, , – grupa trzech traktatów wyodrębniających politycznie i terytorialnie państwo Watykan, uznających jego niezależność i niepodległość. Zostały podpisane 11 lutego 1929 przez premiera Włoch Benita Mussoliniego i papieskiego sekretarza stanu, kardynała Pietra Gasparriego.
Mussolini, zdający sobie sprawę z władzy i autorytetu papieża Piusa XI, postanowił nawiązać z nim porozumienie, by przez jego przychylność zwiększyć poparcie wśród społeczeństwa. Powierzchnię Watykanu określono na 44 ha (0,44 km²). Traktaty uznawały papieża za osobę świętą i nietykalną (art. 8), zobowiązywały Włochów do zapłaty odszkodowania "za utracone dobra i wypływy" oraz finansowego wsparcia Watykanu. Osoby tam mieszkające zostały uznane za nietykalne.
Traktat uznawał także władzę papieża nad wieloma posesjami poza terenem Watykanu, w Rzymie i w jego okolicach, np. Bazylika św. Jana na Lateranie, Bazylika św. Pawła za Murami, Bazylika Matki Bożej Większej, Pałac Papieski w Castel Gandolfo i inne (art.13-16).