Orzeszki są wypukłe, na wierzchu pomarszczone, szybko brązowieją. Utrzymują się na roślinie do jesieni.
Biologia i ekologia Gatunek odporny na mróz – rośnie w strefach mrozoodporności od 3B do 7B. Występuje przeważnie w górach do wysokości 2800 m n.p.m. Na zachodnich obszarach Ameryki Północnej pojawia się na wilgotnych terenach – w niewielkich kanionach, w dolinach rzek i na stokach, położonych na wysokości 1200–1800 m n.p.m., zaś na południu kontynentu do 2700 m n.p.m. Rośnie zwykle pojedynczo lub w niewielkich skupiskach. Często spotykany jest wzdłuż strumieni górskich, u podnóża urwisk i stromych zboczy, zwykle na stanowiskach cienistych, bogatych w azot.
Gleba, na której rośnie jest zazwyczaj cienka, żwirowa, jałowa o odczynie kwaśnym lub obojętnym. Klon nagi należy do drzew wolno rosnących. Najczęściej rośnie w towarzystwie olszy zielonej, brzóz, topoli osikowej i świdośliw. Niekiedy współwystępuje wraz z iglastymi. Pojawia się w lukach w drzewostanie, na zrębach, w miejscach zarastających w wyniku sukcesji pierwotnej. Dobrze odrasta z odrostów po ścięciu pnia. Zarastając luki i poręby utrudnia rozwój światłolubnych gatunków iglastych.
Drewno klonu nagiego jest ciężkie, twarde. Ma wyraźny rysunek przyrostów rocznych barwy od białawej do jasnobrązowej.