Nowa Hiszpania () – hiszpańska posiadłość kolonialna w Ameryce Północnej i na wyspach Pacyfiku, założona w 1521 roku po zakończonym sukcesem podboju Meksyku, od 1535 roku tworząca Wicekrólestwo Nowej Hiszpanii istniejące do 1821 roku.
Stolicą Nowej Hiszpanii było miasto Meksyk, zbudowane z ruin dawnej stolicy Azteków Tenochtitlán przez Hiszpanów w 1521 roku. Rządzona była najpierw przez gubernatorów, z których pierwszym był zdobywca Meksyku – Hernán Cortés, a później (od 1535 roku) przez wicekrólów mianowanych przez królów Hiszpanii. Zadaniem wicekróla była kontrola administracji, nadzór nad finansami i rozdawanie łask królewskich w imieniu hiszpańskiego monarchy. Organem administracyjnym były również złożone z prawników tzw. Audiencje, które początkowo powołano na Santo Domingo i w Meksyku, a do połowy XVII wieku także w innych częściach imperium. Zarówno stanowiska wicekrólów, jak i miejsca w Audiencjach zawsze zajmowali ludzie przysłani z Hiszpanii, nigdy urodzeni w Amerykach koloniści. Podobnie wszystkie zarządzenia i prawa obowiązujące w wicekrólestwie były ustalane w metropolii, a zajmowała się ich wydawaniem powołana przez Karola V Rada Indii.