thumb|Schematyczny przekrój poprzeczny dwukadłubowego okrętu podwodnego. Pogrubioną linią oznaczono kadłub sztywny, wewnątrz zalewanego balastem kadłuba lekkiego. Kadłub sztywny – zwany też ciśnieniowym, główna część kadłuba okrętu podwodnego, która w jednostkach o budowie dwukadłubowej stanowi ich wewnętrzną strukturę odporną na działanie ciśnienia wody w określonych konstrukcyjnie granicach. W jednostkach tego rodzaju kadłub sztywny umieszczony jest wewnątrz kadłuba lekkiego, nieodpornego na ciśnienie hydrostatyczne, za to – w odróżnieniu od kadłuba sztywnego – mającego zwykle opływową formę, zmniejszającą opory ruchu okrętu.
Układ jednokadłubowy Po zakończeniu II wojny światowej standardem w konstruowaniu jednostek podwodnych stała się konstrukcja jednokadłubowa, w której kadłub sztywny jest jednocześnie zewnętrzną osłoną wnętrza okrętuGabler: Submarine design, s. 135, z uwagi zaś na dążenie do ograniczania kosztów budowy okrętu jednostka nie ma typowego kadłuba lekkiego. Klasyczną konstrukcję dwukadłubową stosowały nadal jedynie stocznie radzieckie, a współcześnie rosyjskie. Na początku lat 80.