Ciśnienie wody związane z tą głębokością brane jest za podstawę kalkulacji projektowych kadłuba, przy czym obok jego wytrzymałości, pod uwagę musi być brana również wytrzymałość na ciśnienie wszystkich elementów kadłuba wystawionych na działanie ciśnienia, a więc także luków, zaworów, wyrzutni torpedowych oraz odpornych na ciśnienie elementów zewnętrznej powłoki. Okręt podwodny nigdy nie powinien zanurzać się na głębokość zmiażdżenia, operując zasadniczo na głębokości nie przekraczającej dopuszczalnego zanurzenia obliczonego jako głębokość zmiażdżenia pomniejszona o określony margines bezpieczeństwa (głębokość testowa, ang. test depth). Standardowy margines bezpieczeństwa okrętów niemieckiej Kriegsmarine wynosił 2,5, zaś dla amerykańskich okrętów podwodnych z czasów drugiej wojny światowej wynosił 1,5. We współczesnych marynarkach wojennych margines bezpieczeństwa mieści się między tymi wartościami. W jednostkach niemieckich z czasów drugiej wojny światowej, głębokość zmiażdżenia określona była na 250 metrów, co przy zastosowaniu ówczesnych metod kalkulacji z uwzględnieniem marginesu 2,5, zapewniało bezpieczne zanurzenie (głębokość testową) na głębokości 100 metrów. Gdy jednak niemieckie okręty znalazły się w obliczu nieprzyjacielskiego ataku, często schodziły na głębokość 150-180 metrów bez odniesienia jakichkolwiek uszkodzeń.