W 1930 odznaczony został bawarskim Orderem Maksymiliana.
Na jego cześć nazwano instytut w Karlsruhe (Max Rubner-Institut).
Dorobek naukowy Reubner prowadził badania głównie z tematyki metabolizmu, energetyki organizmu i termogenezy. Razem z Ottonem Heubnerem prowadził badania nad metabolizmem noworodków. W 1883 wysunął hipotezę, że podstawowa przemiana materii ptaków i ssaków jest mniej więcej proporcjonalne do powierzchni ciała. Był też autorem hipotezy, według której im wolniejszy metabolizm danego gatunku, tym bardziej jest on długowieczny.
Wybrane prace Die Kalorimetrie. [w:] Handbuch der physiologischen Methodik, Erster Band: Allgemeine Methodik. Protisten, wirbellose Tiere, physikalische Chemie. Stoff- und Energiewechsel, Dritte Abteilung: Stoffwechsel - Respirationslehre - Kalorimetrie s. 150–228. Leipzig: Hirzel 1911 Ein Calorimeter für physiologische und hygienische Zwecke. Zeitschrift für Biologie 25, s. 400–426 (1889) Die Vertretungswerthe der hauptsächlichsten organischen Nahrungsstoffe im Thierkörper. Zeitschrift für Biologie 19: 313–396 (1883) Volksernährungsfragen. Leipzig 1909 Die Ernährungsphysiologie der Hefezelle bei alkoholischer Gärung. Leipzig 1913
Bibliografia Max Rubner w: Deutsche Biographie (j.