Po zakończeniu okupacji niemieckiej nie zaprzestał działalności w podziemiu, był członkiem WiN (prawdopodobnie jej komendantem w powiecie łowickim). 23 stycznia 1946 został aresztowany przez UB i przewieziony do więzienia w Łodzi.
Zmarł w więzieniu, w niewyjaśnionych okolicznościach, najprawdopodobniej zamordowany. Akt zgonu podaje, że przyczyną śmierci był rak płuc, natomiast żona znalazła jego zmasakrowane ciało w prosektorium Akademii Medycznej w Łodzi. Feliks Andrzejewski został pochowany na cmentarzu kolegiackim w Łowiczu.
Rodzina Feliks Andrzejewski miał brata Zygmunta Antoniego (1880–1948) malarza i był żonaty, od 1920, z Kazimierą z domu Rębowska – uczestniczką strajku szkolnego w Łowiczu. Mieli trzy córki: ekonomistkę Zofię Burakowską (ur. 1920), lekarkę Barbarę Biedrzycką (ur. 1922) oraz farmaceutkę Irenę Szcześniewską (ur. 1926).
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (27 czerwca 1938) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych (3 maja 1943) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi (9 listopada 1931) „za zasługi na polu pracy społecznej”.
Przypisy