Psalm responsoryjny (łac. psalmus responsorius) – element liturgiczny Mszy Świętej, a dokładniej Liturgii Słowa w Kościele rzymskokatolickim. Po Soborze Watykańskim II, oprócz graduału, stanowi jedną z form wykonania śpiewu po pierwszym czytaniu. Tekst pochodzi najczęściej z Księgi Psalmów. Psalm zasadniczo powinien być śpiewany, choć w sytuacji, gdy nie ma możliwości jego zaśpiewania, można go wyrecytować. Należy unikać recytowania psalmu szczególnie w niedzielę i święta.
Zgodnie z pkt. 61 Ogólnego wprowadzenia do mszału rzymskiego, psalm responsoryjny powinien być wykonywany przez jednego psałterzystę, czyli specjalnie przygotowanego kantora, z miejsca proklamowania słowa Bożego, zazwyczaj z ambony. W praktyce wiele parafii ma problem z brakiem psałterzystów, a wierni często obawiają się publicznego śpiewania, co prowadzi do sytuacji, że psalm wykonuje organista z chóru, co nie jest zgodne z przepisami liturgicznymi. Organista powinien pełnić funkcję pomocniczą w śpiewie psalmu, akompaniując i prowadząc śpiew zgromadzenia, a nie zastępować psałterzystę, który jest głównym wykonawcą i powinien być nie tylko słyszany, ale również widziany przez wiernych, tak jak lektor czytający czytania mszalne.