Sznaucer olbrzym – rasa psów, należąca do II grupy (wd.FCI) - Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe. Zaklasyfikowana do sekcji psów w typie pinczera i sznaucera w podsekcji sznaucery. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów pracujących. Typ dogowaty. Podlega próbom pracy.
Za oficjalną datę powstania rasy (według E. Harmsa) można przyjąć rok 1910, kiedy do hodowlanej księgi Klubu Sznaucera i Pinczera wpisano trzy suki i sześć psów.
Rys historyczny Najprawdopodobniej przodkiem sznaucera olbrzymiego była stara górnobawarska odmiana psa wiejskiego, używanego do zaganiania i stróżowania. Przed drugą wojną światową hodowlę rozwinął Calaminus, który nigdy nie ujawnił z jakimi rasami krzyżował osobniki hodowlane. Ustalono, że w celu uzyskania odpowiedniej maści i uszlachetnienia sylwetki do krzyżowania użył czarnego doga niemieckiego. Spekuluje się, że użyte zostały także pudle duże.
Użytkowość Początkowo psy te były hodowane tylko na terenach wiejskich przez chłopów wykorzystujących je do pilnowania gospodarstw i wozów browarskich (stąd dawna nazwa sznaucer piwny). Sznaucery olbrzymy zaliczane są do psów obronnych.