Tomaszewski z powodzeniem prowadził przez czterdzieści pięć lat, zrealizował w nim dwadzieścia cztery programy, były nimi: krótkie formy pantomimiczne, m.in.: „Płaszcz” (1956) czy „Woyzeck” (1959), abstrakcyjne formy pantomimiczne, takie jak: „Ziarno i skorupa” (1961) i „Labirynt” (1963), fabularna pantomima „Gilgamesz” (1968) i – datowane od Programu X – „Odejścia Fausta” (1970) oraz pełnospektaklowe widowiska, takie jak: „Sen nocy listopadowej” (1971), „Menażeria cesarzowej Filissy” (1972), „Przyjeżdżam jutro” (1974), „Sceny fantastyczne z legendy o Panu Twardowskim” (1976), „Spór” (1978), „Hamlet – ironia i żałoba” (1979), „Rycerze Króla Artura” (1981), „Syn marnotrawny” (1984), „Akcja – Sen nocy letniej” (1986), „Król siedmiodniowy” (1989), „Cardenio i Celina, czyli nieszczęśliwie zakochani” (1990), „Śpiew młodzieńców w piecu gorejącym” (1993), „Kaprys” (1995), „Tragiczne gry” (1999).