Teatr pantomimy Zamierzeniem Tomaszewskiego było stworzenie „teatru pantomimy” – nowej dziedziny sztuki, posługującej się środkami wyrazu i formami ruchu, odbiegającymi od wzorców pantomimy klasycznej i solowego mimu francuskiego. Rozpoczynał od składanek kilku (od 4 do 8) krótkich, niemal wyłącznie solowych mimodramów o różnorodnej tematyce (programy I–VI, 1956–63); w programach VII–IX (1964–68) stopniowo zmniejszał liczbę mimodramów (od 4 do 2) oraz coraz ściślej wiązał je tematycznie, by „uczynić z nich widowiska jednolite i zwarte”. Od X programu „Odejście Fausta” tworzył wyłącznie 1-częściowe, pełnospektaklowe, monotematyczne choreodramy, zróżnicowane stylistycznie, całkowicie oparte na pantomimie zespołowej, będącej jednym z głównych wyróżników jego spektakli. mały|Henryk Tomaszewski, fot. Marek Grotowski|328x328pxJednym z kluczy do zrozumienia złożonej formuły teatru pantomimy Tomaszewskiego jest koncepcja „teatru kulistego”. Tomaszewski założył w niej, że punktem centralnym, „alfą i omegą sztuki jest człowiek” (np. twórca, aktor-mim, widz, bohater spektaklu), który z jednej strony „otoczony przez świat zewnętrzny” wpływa nań swym działaniem, uczuciami i myślami, z drugiej zaś „stoi wokół” świata i poddawany jest jego oddziaływaniom. Przejawy „kulistości” widoczne są m.in.